Woord en beeld bij zondag 31 mei

Zondag 31 mei - Pinksterzondag

 

In het oude Israël waren Pasen en Pinksteren beide een oogstfeest. Pasen was het feest van de oogst van de gerst, Pinksteren was het feest van de tarweoogst. Later kwam daar de godsdienstige betekenis bij. Pasen werd het feest van de bevrijding van het Hebreeuwse slavenvolk uit Egypte en Pinkster het feest van het verbond bij de Sinai, met het ontvangen van de 10 woorden van God. In dat verhaal wordt geschreven over de nabijheid van God in vuur en wind. Dat komt terug in in het boek Handelingen als verteld wordt over het Pinksterfeest, waar de heilige Geest met vuur en wind de leerlingen van Jezus bezielt.

 

 

Pinksteren - Leven op de adem van Gods Geest

 

De laatste tijd heb ik wel eens het gevoel alsof ik in een soort luchtbel leef. In deze tijd van corona zijn er wel allerlei contacten mogelijk, via de telefoon of app of mail of op 1.5 meter afstand. Maar het is alsof er een soort onzichtbare muur in al die contacten is. Er blijft altijd iets tussen.
Toen moest ik weer denken aan onderstaand gedicht, dat we een keer in een Pinksterdienst hebben gebruikt. Na afloop van de dienst hebben we buiten op het kerkpad met ons allen bellen geblazen in het zonlicht. Dus zelfs en juist zo'n luchtbel kan een teken worden van de adem van Gods Geest en alle prachtige kleuren waarin het leven dan vorm krijgt. In het licht van Gods liefde krijgt het leven altijd een nieuw en vreugdevol perspectief.

 

Bûltsjeblaas

 

Ik boarte bûtendoar

mei myn bûltsjeblaas.

Ik blies bûltsjes.

 

Se kamen foar 't ljocht,

sweven omheech,

se skitteren yn 'e sinne

en dûnsen foar my út.

 

Ik seach se nei.

En eefkes tocht ik:

As God bestiet 

en bûltsjes blaast,

bin ik sa'n bûltsje.

 

Tankjewol God.

 

Erik Idema

 

Bellenblaas

 

Ik was buiten op straat
met mijn bellenblaas.

Ik blies bellen.

 

Ze kwamen tevoorschijn,

zweefden omhoog,

ze glansden in 't zonlicht

en dansten vooruit.

 

Ik keek ze na.

En even dacht ik:

Als God bestaat

en bellen blaast,

ben ik zo'n bel.

 

God, dankuwel.

 

Erik Idema

 


 

De mensen kregen in deze Pinksterdienst een foto van luchtbellen mee, met daarop het onderstaande gebed, dat wordt toegeschreven aan Franciscus van Assisi.

 

Heer, maak mij

een instrument van uw vrede. 

 

Laat mij liefde brengen waar haat is. 

 

Laat mij vergeving brengen waar schuld is. 

 

Laat mij eenheid brengen waar tweedracht is. 

 

Laat mij waarheid brengen waar dwaling is. 

 

Laat mij geloof brengen waar twijfel is. 

 

Laat mij hoop brengen waar wanhoop is. 

 

Laat mij licht brengen waar duisternis is. 

 

Laat mij vreugde brengen waar verdriet is.   

 

 

 

Heer, maak dat ik er meer op uit ben 

 

te troosten dan getroost te worden, 

 

te begrijpen dan begrepen te worden, 

 

te beminnen dan bemind te worden. 

 

 

Want door te geven ontvangen we, 

 

door onszelf te vergeten vinden we, 

 

door te vergeven wordt ons vergeven, 

 

door te sterven verrijzen we

 

tot het eeuwige leven.

 

Hear, meitsje fan my

in ynstrumint fan jo frede.

 

Lit my leafde bringe dêr't haat is.

 

Lit my ferjouwing bringe dêr't skuld is.

 

Lit my ienheid bringe dêr't twaspjalt is.

 

Lit my wierheid bringe dêr't dwaling is.

 

Lit my leauwe bringe dêr't twivel is.

 

Lit my hoop bringe dêr't wanhoop is.

 

Lit my ljocht bringe dêr't it tsjuster is.

 

Lit my freugde bringe dêr't fertriet is.

 

 

 

Hear, lit my dernei stribje

 

net dat ik treaste wurd, mar dat ik treast,

 

net dat ik begrepen wurd, mar dat ik begryp,

 

net dat ik leaf fûn wurd, mar dat ik leaf ha.

 

 

Want wa't jout, kriget,

 

wa't himsels ferjit, fynt,

 

wa't ferjout, sil ferjûn wurde

 

en wa't stjert, sil wekker wurde

 

om ivich te libjen.