Twee liederen die ons meenemen op de weg

van Pasen naar Pinkster en verder...

Geplaatst zaterdag 06-06-2020 

Gezang 608: Het lied van de opstanding

1. De steppe zal bloeien. De steppe zal lachen en juichen.

    De rotsen die staan vanaf de dagen der schepping,

    staan vol water, maar dicht, de rotsen gaan open.

    Het water zal stromen, het water zal tintelen, stralen,

    dorstigen komen en drinken.

    De steppe zal drinken, de steppe zal bloeien,

    de steppe zal lachen en juichen.

 

2. De ballingen keren. Zij keren met blinkende schoven.

    Die gingen in rouw tot aan de einden der aarde,

    één voor één, en voorgoed, die keren in stoeten.

    Als beken vol water, als beken vol toesnellend water,

    schieten omlaag van de bergen.

    Als lachen en juichen - die zaaiden in tranen,

    die keren met lachen en juichen.

 

3. De dode zal leven. De dode zal horen: nu leven.

    Ten einde gegaan en onder stenen bedolven

    dode, dode, sta op, het licht van de morgen.

    Een hand zal ons wenken, een stem zal ons roepen: Ik open

    hemel en aarde en afgrond.

    En wij zullen horen, en wij zullen opstaan

    en lachen en juichen en leven.

 

Psalm 126: In beafeartsliet (ek ferwurde yn Gesang 608:2)

 

Doe’t de Heare it tij fan Sion kearde, wie it suver as dreamden wy.

Us mûle die oars net as laitsjen en ús tonge wie kleare blydskip.

Doe seinen se by de folken: De Heare hat grutte dingen oan har dien.

De Heare hat ek grutte dingen oan ús dien, dêrom wienen wy sa bliid.

 

Bring dan in kear yn ús lot, o Heare, lykas bart mei de beken yn it suderlân.

Dy’t mei triennen siedzje, sille mei jubel sichtsje.

Skriemend giet er syn paed, de man dy’t de sieddelsek draacht;

mar jubeljend komt er thús, as er de skeaven oandraacht.